Փառք (ռաց)

s.

gloire;
majesté, éclat, magnificence;
փառօք, avec gloire, glorieusement;
առանց փառաց, sans gloire;
փա՛ռք Տեառն ou Աստուծոյ, gloire à Dieu ! Dieu soit loué ! grâce à Dieu;
փառաւորեալ փառօք, plein, couvert de gloire, de lauriers;
անկանել ի փառաց, se dégrader, se déshonorer;
աղօտացուցանել նսեմացուցանել զփառս իւր, ternir, obscurcir, éclipser sa gloire;
աղարտել զփառս իւր, souiller, flétrir sa gloire, flétrir ses lauriers;
փառս ստանալ, acquérir de la gloire;
յաւէրժացուցանել զփառս իւր, éterniser sa gloire;
փառս քեզ համարեսջիր, mettez toute votre gloire à;
անկապուտ փառս անձին համարել, mettre sa plus grande gloire à;
շքեղապանծ փառօք, avec une magnificence extraordinaire;
անկանել փառօք, succomber avec gloire;
ընթանալ ի փառս, aller à la gloire, marcher ou courir à la gloire;
սիրել զփառս, aimer la gloire;
կնիք տալ փառաց, mettre le sceau à sa gloire;
վասն փառաց մեռանել, mourir pour la gloire;
ճշմարիտ անարատ ou անստգիւտ՝ անեղծ՝ անկապուտ՝ շքեղ՝ սնոտի՝ յաւերժական, gloire vraie, sans lâche, — solide, — sûre, — éclatante, vaine —, — immortelle.